วันเวลาเปลี่ยนผัน..กับที่อันเป็นนิรันดร์

คนเยอะแยะแต่ก็ยังรู้สึกเหงา เคยสัมผัสความรู้สึกนี้กันบ้่างมั้ยคะ

ทุกคนพูดคุยสนุกสนาน ฉันร่วมคุยพยายามที่จะสนุกสนาน

แต่กลับรู้สึกเหงาบางๆอยู่ภายใน

อยากจะพูดอะไรมากมายออกไป ทุกสิ่งที่อยู่ในใจ

คนที่คิดว่าจะฟังเรา เข้าใจเรา

กลับฟังไม่เคยจบ 

คุณเคยรู้สึกมั้ยคะ กับการที่เราคิดเรื่องเดิมๆ เศร้าเรื่องเดิมๆ ประสบการณ์เดิมๆ

แต่คุณก็ยังคงคิดถึงมัน เอาออกจากหัวสมองของเราไม่ได้ถ้าไม่ได้พูดออกไปให้หมด

ต้องแบบหมดเกี้ยงนะ

ความคิดเหล่านั้นมันก็จะยังคงวนเวียนอยู่อย่างนั้น

ตอนนี้รู้สึกว่า หากไม่มีใครฟังหรือว่าเข้าใจ

คงต้องเป็นตัวเองที่ต้องพูดกับตัวเอง และเข้าใจตัวเอง

แต่การที่เรารักคนอื่นมากกว่าตัวเอง ยิ่งทำให้ทุกอย่างมันแย่ไปกันใหญ่ รึเปล่า

ตอนนี้เหมือนคนที่ไม่รักตัวเอง

สุขภาพจิตใจแย่ ร่ายกายก็โรยราตามมา

ความเข้มแข็งหาได้จากที่ไหนคะ ถ้าไม่ใช่จากตัวเอง

เรารู้ข้อนี้ดี แต่ยากที่จะปฏิบัติ

แค่หวังเล็กๆว่าคนใกล้ตัวจะเข้าใจ 

แค่กำลังใจเล็กๆ ไม่ต้องตลอดเวลา แต่มีให้ทุกวัน

ไม่ต้องมากต้องมาย แต่สม่ำเสมอ 

แค่หวังเล็กๆ

จากหัวใจเล็กๆ ที่มันเล็กลงทุกที