วันเวลาเปลี่ยนผัน..กับที่อันเป็นนิรันดร์

หากการเดินทางของความรักมีเพียง 2 ทางเลือกให้เดิน

คือเดินไปให้ถึงปลายทาง

และเดินถอยหลังกลับไปยังจุดเริ่มต้น

เราจะเลือกเดินทางไหน

เป็นใคร ใครก็อยากไปให้ถึงปลายทางแห่งความสุข

แต่โลกความจริงของชีวิต

ตรงปลายทางย่อมมีทั้งคนที่พบความสุขสมหวัง และคนที่เศร้าเสียใจ

แล้วฉันล่ะ จะเลือกถอยหลังกลับ หรือไปให้ถึงปลายทางทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นแบบไหน

แต่ฉันก็เป็นคนนึงที่อยากจะเดินไปให้ถึงปลายทางและพบกับความสุขสมหวังนะ

แต่ทำไมตอนนี้เจ็บปวดเสียเหลือเกิน 

** คนทุกคนมักมีเหตุผลให้กับตัวเองเสมอ

ไม่ว่าจะดีหรือชั่ว จะถูกหรือผิด จะสุขหรือทุกข์

แต่ละคนก็มีเหตุผลรองรับความเสียใจแตกต่างกัน

หลายคนก็มักจะอยู่ระหว่างเหตุผล กับคำถามที่เกิดขึ้นภายในใจ

เหมือนๆจะใช้การหลอกตัวเอง

เพื่อหล่อเลี้ยงหัวใจไม่ให้เจ็บปวดเกินกว่าที่ควรจะเป็น

เช่น เค้ารักหรือไม่รักเรากันแน่

เค้าบอกเลิกเพราะคงอยากให้เราง้อ

เ้ค้าคงไม่กล้าทิ้งเราไปจริงๆเพราะยังรักเราอยู่ 

หรือไม่ก็..เค้ากำลังเล่นเกมลองใจรึเปล่า

แล้วความจริงเป็นอย่างไร

** เค้าบอกเลิก คงเห็นว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องมีเรา

ถ้าไม่มีเค้าชีวิตเราอาจจะดีกว่านี้ เค้าพูดกับฉันแบบนี้

แ่ต่เค้าบอกเลิกฉันครั้งแล้วครั้งเล่า อาจเป็นเค้าเองก็ได้

ที่ถ้าไม่มีฉันแล้วชีวิตคงดีขึ้น

คนถูกบอกเลิกจิตใจก็อ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

และคนบอกเลิกมักใจแข็งเสมอ

เค้าอาจไม่ได้กำลังลองใจฉัน ฉันอาจกำลังหลอกตัวเองอยู่

เค้าอาจจะอยากทิ้งฉันไปจริงๆก็ได้

ถ้าเค้ายังรักและแคร์ัฉันอยู่เหมือนเดิม

คงไม่บอกเลิกให้ช้ำใจเล่นครั้งแล้วครั้งเล่า..ให้เจ็บปวด

การที่เอาหัวใจไปผูกติดกับรอยเท้าของคนที่เรารักแต่กล้าที่จะบอกเลิกเรา

ระหว่างการเดินทางย่อมอาจจะมีบ้าง ที่บางครั้ง

เค้าอาจจะเดินถอยหลังกลับมาเหยียบย่ำหัวใจของเรา..ให้เจ็บปวด

**  การที่เราเลือกจะทุ่มเทชีวิตทั้งชีวิตให้กับใครสักคน

คนคนนั้นต้องเป็นคนที่เราเลือกแล้วว่า

จะฝากชีวิตและจิตใจไว้

แต่เมื่อผลลัพธ์ของความรักที่มากมายมหาศาลนั้นกลับกลายเป็นศูนย์

ความห่วงใยที่ให้กลับมองเป็นใยแก่ขี้บ่น ขี้กังวล

สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น คงหนีไม่พ้นความเจ็บปวด as i am 

ความรัก ความห่วงใย โดนเหยียบย่ำด้วยคำประชดประชัน ดูถูกหัวใจที่ให้

ก็เพิ่งเข้าใจคำว่าเจ็บปวดปางตาย

** แม้ว่าความรักคือการให้และไม่หวังผลตอบแทน

แต่ผลตอบแทนทางใจก็สำคัญกว่าผลตอบแทนทางด้านวัตถุ

ถ้าไม่ได้รับคืนเสียบ้าง

ก็เหนื่อยและหนักแบบนี้แหละ **

** เพื่อนคนนึงบอกฉันว่า คนเรารักกัน

และในเมื่อคนหนึ่งคนรักอีกคน และตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน รวมทั้งหัวใจเดียวกัน

ต่างฝ่ายต่างต้องพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง ปรับบางอย่างเล็กน้อย

เพื่อให้เข้ากันได้ และยอมที่จะเปลี่ยนเพราะอยากให้อีกฝ่ายที่เรารักมีความสุข

แต่ถ้าหากเกิดการเปลี่ยนแปลงอยู่ฝ่ายเดียว แล้วเมื่อไรจะเข้าใจกัน

ฉันก็ไม่ได้มาจากฟ้า และเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง

ที่รักเธอ และยอมเปลี่ยนแปลงและทำบางอย่างที่ไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนมาก่อน

ก็เพราะรักเธอนั่นแหละถึงยอมที่จะไม่เป็นตัวเองบ้าง

หากจะทำให้เราไม่ต้องทะเลาะกัน และทำให้เธอมีความสุข

ฉันก็ไม่ได้ต้องการคนที่มาจากฟ้า ขอแค่คนธรรมดาอย่างเธอเช่นกัน

ขอแค่มองในมุมของฉันบ้าง มุมของผูหญิงคนนึงที่รักเธอมาก

ห่วงใยและยอมเปลี่ยนแปลงมากมายแค่ไหน

ใช่เธอไม่ได้บอกให้ทำ แต่เพราะรักไง 

ถึงแม้การเปลี่ยนแปลงจะไม่ไ้ด้สมบูรณ์แบบนัก แต่ก็เป็นความพยายามเล็กๆของฉัน

เพราะอยากจะอยู่กับเธอ ใช้ชีวิตร่วมกับเธอไปตลอด

ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย ขอแค่ความเข้าใจ

เข้าใจในจิตใจของฉันจริงจริง..  

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ทำให้ฉันรู้สึกว่าความรักที่เธอมีต่อฉันมันมีอยู่จริงรึเปล่า

หรือว่าฉันกำลังหลอกตัวเอง หรือเคยรักแต่ความรักที่มีต่อกันบางเบาลงไปมากมายแล้ว

ทำไมเธอถึงยังไม่ยอมที่จะเปลี่ยนแปลงบ้างเล็กน้อยเพื่อฉัน แค่เล็กน้อยก็พอ

อย่าอ้างอีกเลยว่าก็เป็นแบบนี้แหละ และเป็นมาตั้งแต่เกิด ฉันก็ไม่เคยยอมใครแบบนี้มาก่อนตั้งแต่เกิดมา

ผู้หญิงคนนี้ที่รักเธอ ไม่ได้ทำให้เธออยากเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างเพื่อฉันที่เธอรักเลยเหรอ

หรือหัวใจและความรักความห่วงใยของฉันมันก็แค่เศษความรู่สึก

ที่ดูยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเธอมากเกินไป 

มีคนห่วงใย มีคนที่รักเธออยู่ตรงนี้ และเธอยังต้องการอยู่หรือเปล่า

สุดท้ายหากมันยากนักที่จะเปลี่ยนเพื่อฉันคนนี้

ฉันขอแค่อย่าพูดจาทำร้ายหัวใจ ทำลายความห่วงใยของฉันเลยนะ

มันเจ็บปวดนักกับคำพูดประชดประชันเหล่านั้น

บอกให้ฉันรอ ฉันก็อยากจะรอแบบไม่เจ็บปวดมากนัก 

ฉันเจ็บปวดนะรู้มั้ย รู้มั้ยว่ารักมาก รักมากจริงจริง..และเจ็บปวดมากเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 14 Dec 2008 12:56:50 by ที่แห่งนี้